mercoledì 13 luglio 2011

O secreto da empanada galega... "alla" Outariz.

Termas de Outariz, Ourense.
Bueno... que ten que ver a empanada galega, coas termas de Outariz (Ourense)? A pregunta pode ser lexitima, si. Ademais de ter en común a nacionalidade e a forma circular, Outariz, o mellor... as mulleres que estaban  comigo nas charcas, desveláronme o ingrediente secreto das propias empanadas...

Decidín volver, anque so por un día,  ás termas de Ourense, que son unha verdadeira gozada de natureza e saúde, ás beiras do rio Mino. Chegar co tren e logo alcanzar as charcas andando, é moi sinxelo: dende a saída da estación, polo outro lado da rúa, hai que coller a rúa de san Paio e ao final, baixar por una escaleira á una secundaria. Xa case de fronte pódese ver a pasarela azul peonil que nos permite chegar (deixando a mano dereita o matadoiro) ás primeiras termas que son as das Chavasqueira e ao paseo peonil a lo longo do rio. Para quen, xa coas explicacións, perdeuse, fronte ao matadoiro hai os horarios do tren e do bus que dende o centro cidade levan á Outariz en poucos minutos.


Á min, en compañía de unha simpática señora facendo o seu exercicio diario, andando de bo paso, levoume 35-40 minutos. E a verdade é que merece a pena ir de paso pola beira dereita do rio, porque pódense ver as pozas (termas de uso gratuíto)  e as termas (establecemento balneario de pago) da Chavasqueira, pasar pola fonte do tinteiro ben equipada para poñer os pes na auga, cada usuario coa propia poza e fontiña; pouco mais adiante atópanse as pozas do Muíño das Veigas e o muíño mesmo, ata chegar ao establecemento das termas e ás pozas de Outariz, mi meta.


Muino das Veigas
Ponte peonil.



 

 



Fan case dos anos da ultima vez que vin as pozas de Outariz, era inverno, de noite. A compañía desta vez foron unhas amables señoras de todas partes de Galicia e incluso Castela e León, as típicas amas de casa, as mulleres que de acordo co o que eu penso, son as depositarias dun saber mas gran do da wikipedia de todo o mundo. Falando un pouco, non crían que era italiana e, despois das charlas sobre Pompeia (que aínda eu nunca vin), Roma, Florencia e Venecia, chegamos á cuestión mais saínte, ao fulcro, aos verdadeiros secretos escondidos... os das respectivas cocinas nacionais!!
Entre as doses para facer a pasta caseira artesanal (100 gr de fariña de trigo - 00 en Italia o para repostería en España- para cada ovo, e nada mais) e as do pan préñao, falando de lacón con grelos, parmesana de berenxenas, vinos da ribeira, decidín poñer mi pregunta: "E a empanada? Como facer unha boa empanada?".

L'empanada è un prodotto da forno galiziano, tipico, tipicissimo della Galizia. Consiste in un ripieno tra due strati di pane, appunto. Ha di solito forma circolare, o anche quadrata o rettangolare, e l'ingrediente principale del ripieno può essere il tonno, la carne, il polipo, accompagnati da cipolle e peperoni di solito rossi soffritti a striscioline in padella, a volte anche olive nere e uova sode, più l'ingrediente segreto che svelerò più avanti. Può anche essere costituito solo da verdure, o preparata dando ampio spazio alle fantasie culinarie di ognuno. Il bello della cucina galiziana, è che è ancora viva, creativa, da inventare e arricchire. Non esiste un "si fa così e basta".

A masa, segun canto aprendin delas, é a do pan (fariña de trigo o mixta a la do millo, fermento de panadería, auga e un pouco de sal e unha gotita de mel). De recheo, pódeslle poñer o que mais gusta: pementos vermellos, por suposto, e cebolas en tiras fritas con aceite de oliva, un pouco de pemento doce, sal; logo atún o carne o polbo, olivas negras e/o ovo cocido. Pero, o ingrediente polo cal todas foron de acordo en canto a ese sabor típico e único da empanada... parece ser o azafrán.
De volta a casa, a poñer en practica o ensino, recordando as mestras galegas, e os sabores das empanadas comidas por Galicia:
Making... empanada.

Conciliada co lugar, rexenerada polas numerosas inmersións nas pozas de auga termal quente e fría, fun lista pra coller o bus ata o centro cidade, pasar por mi tenda de Curtidos de confianza ( e hai outra tamén se no acordo mal pola rúa do Progreso), encontrar uns amigos/as, dar un paseo polas festas de Ourense de San Xoán, ver o fabuloso novo local de escalada feito polos escaladores ourensans (AS.ES.OU), dar mi saúdos á unha cidade que quero moito, e volver.
As festas de Ourense

Nessun commento: